در حوالی احوالم

نمای اول: ۲۵-۳۰ سال قبل. شبا برق می‌رفت و ما چراغ گازی خونه رو روشن می‌کردیم و همه یا کتاب می‌خوندیم یا چیزی درست می‌کردیم. 

خونه آروم و جو خیلی فرهنگی می‌شد و بعدش می‌خوابیدیم. 

نمای دوم: دی ۱۴۰۴. هیچ ارتباطی با بیرون نداریم. تلویزیون هم که نمی‌بینیم. ماهواره هم که نداریم. اینترنت هم که دیگه مشخصه. حتی اسمس هم نمیشه زد. گوشیای موبایل رسما بی مصرف شدن. کتاب از کتابخونه گرفته م که مال ۴۳ سال قبله انتشارش. رفتم توی تختم و برقو خاموش کردم و چراغ مطالعه رو گذاشتم روی نور کمش. پرت می‌شم به همون ۳۰ سال قبل. 

----

نمای سوم: سال ۱۳۸۳ پرشین بلاگ. اینترنت دایال آپ. وبلاگ نویسی رو شروع کردم. 

نمای چهارم: دی ۱۴۰۴. حس‌های گوناگونی دارم که خب بیشترشون جالب نیستن. حس نیاز شدیدی دارم که توی کانالم پست بذارم. ولی خب تلگرام نیست دیگه. توییتر هم. بلواسکای هم. هیچی.... دارم خفه می‌شم. بیان رو باز می‌کنم از صندوقش استفاده کنم. یه رمزی رو می‌زنم و لاگین می‌شم. به ۲۱ سال قبلم برگشتم.

----

نمای پنجم: خونه عمو ۲۰ سال قبل. پسر عموم روی فلش برام آهنگای رضا صادقی رو ریخت. 

نمای ششم: دی ۱۴۰۴. ۵-۶ سالیه که اکانت اسپاتیفای دارم و هیچ موزیکی رو فایلش رو روی گوشی یا لپتاپ ندارم. ارم دیوونه میشم و دلم نمیخواد از وبسایتای ایرانی استفاده کنم. نمیخوام توی آماری باشم که سندی بر اقبال مردمی به اپای داخلی باشه و مجوزی برای اینترنت ملی. 

با این حال یه سرچ میکنم. هیچ کدوم از آهنگامو ندارن تقریبا.... هاردامو از کمد دراوردم ببینم فیلم چی دارم روش. فولدر موسیقی روش پیدا کردم. پرت شدم به ۲۰ سال قبل که پوشه موزیک و عکس و فیلم داشتیم. 
----
اونوقت شعارشون چیه؟ به عقب بر‌نمی‌گردیم.... نه برنگشتین. اصلا برنگشتین....با سرعت بهش سقوط کردین. کاش به قیمتای اون عقب هم برمی‌گشتین. به اقتصاد داغون همون موقع هم که شرف داشت به الانتون...